Het gouden aapje trof ik aan in de Apenheul in Apeldoorn. Het was er die dag nogal druk en bovendien verpestte een fikse onweersbui een deel van de pret. Maar deze foto maakt veel goed.
Wat me vooral aanspreekt is de wijze waarop het licht over het aapje valt, de omgeving selectief meeverlichtend.Het meeste licht valt daar, waar het hoort, of eigenlijk nog net niet: op z’n hoofdje. De ogen konden nog net iets meer licht gebruiken. Hij kijkt je – ietwat bevreesd, zoals aapjes en apen dat zo mooi kunnen – duidelijk aan.
Uiteraard was het een beetje een lucky shot, de tweede foto. De eerst toont hetzelfde aapje, o,2 sec eerder, precies de andere kant uitkijkend. Een goede vriend drukte – naast me staand – helaas maar één keer af: wat een pech! Een goede les, maak altijd meer foto’s achter elkaar (maar ook weer niet te veel, dan blijf je bezig met naselectie). Dit geldt voor dieren, maar net zo goed voor mensen en dan vooral kinderen. Ook zij laten zich niet sturen, bewegen onverwacht en net zo plotseling als dit aapje, dat enkele tellen later met enkele snelle sprongetjes verdween tussen de bomen.
Tags: apen, Apenheul, dier, gouden aapje
