Het is zover, de tandenfee komt eraan. Zoonlief (Robin, bijna 6) kreeg vandaag de stamgroepenindeling voor zijn nieuwe groep 3/4/5 en spontaan viel z’n eerste voortand eruit. Omdat dat geen fraai plaatje geeft, ook geen fraaie foto. Maar wel een karakteristieke Robin-pose, zo hebben we al veel meer foto’s.

Gelukkig kan het er ook anders uitzien, maar dan zie je nou eenmaal niet dat er een gat in de rij voortanden zit én daar gaat het natuurlijk om.

That’s me. Niet de meest fotogenieke fotograaf aller tijden, maar dat is een euvel wat veel fotografen overkomt. Én soms de reden om achter de camera te gaan staan, in plaats van ervoor.

Ik ben uw blogger, de schrijver dezes, de maker van de (meeste) foto’s.

De meeste foto’s in dit blog zullen vallen in de categorie Portretten en Natuur. Ieder jaar zijn er verschillende bezoeken aan dierentuinen, dus er komen de nodige “wilde” dieren foto’s. Daarnaast vind ik het leuk om foto’s van mensen te maken, maar verwacht hier geen model-foto’s of foto’s van modellen. Gewoon niet-alledaagse foto’s van vrienden en bekenden, zo ongeposeerd en onverwacht mogelijk met daarbij een scheutje kinderfoto’s. Met twee kinderen in de leeftijd van 2-6 is daar natuurlijk niet aan te ontkomen.

Gedurende de fotocursus bij Fotogram heb ik vooral wat abstractere foto’s gemaakt, ik verwacht dat dat over een tijdje zeker ook aan bod gaat komen.

Mijn materiaal om dit blog te onderhouden bestaat uit een fotocamera, de Sony a200 met de standaard 18-70 mm kit-lens. Daarbij heb ik sinds kort ook een extra zoomlens, de Sony 55-200mm én een nieuwe macro-lens, de Sigma 50mm F2.8 EX DG MACRO. Verder beschik ik over een tripod- en een monopod statief, een camera-afstandsbediening, enkele UV-filters en een setje 82cm reflectors. Binnenkort hoop ik ook een goede flitser aan te schaffen, maar momenteel laat het budget dat nog niet toe.

Een nogal verrassende ontdekking deed ik toen ik nogmaals het doorkijkje (rechts) fotografeerde. Verborgen achter de schutting hangt hetzelfde schilderij, dat ik een dag eerder uitgebreid fotografeerde. En dat op nog geen 100m van elkaar verwijderd. Fotograferen is goed kijken, waarnemen, en vastleggen. In dit geval kreeg ik duidelijk een tweede kans.

Deze gele narcis staat aan de oever van het sierwater dat op veel plekken in de Legmeer in Uithoorn is te vinden.

Hoewel nog relatief vroeg in deochtend staat de zon er al een tijdje vol op, want de bloemblaadjes zijn helemaal geopend. Het leverde een mooi spel van licht en schaduw op, wat de nadruk nu nog meer op deze ene bloem legt.

Het gouden aapje trof ik aan in de Apenheul in Apeldoorn. Het was er die dag nogal druk en bovendien verpestte een fikse onweersbui een deel van de pret. Maar deze foto maakt veel goed.

Wat me vooral aanspreekt is de wijze waarop het licht over het aapje valt, de omgeving selectief meeverlichtend.Het meeste licht valt daar, waar het hoort, of eigenlijk nog net niet: op z’n hoofdje. De ogen konden nog net iets meer licht gebruiken. Hij kijkt je – ietwat bevreesd, zoals aapjes en apen dat zo mooi kunnen – duidelijk aan.

Uiteraard was het een beetje een lucky shot, de tweede foto. De eerst toont hetzelfde aapje, o,2 sec eerder, precies de andere kant uitkijkend. Een goede vriend drukte – naast me staand – helaas maar één keer af: wat een pech! Een goede les, maak altijd meer foto’s achter elkaar (maar ook weer niet te veel, dan blijf je bezig met naselectie). Dit geldt voor dieren, maar net zo goed voor mensen en dan vooral kinderen. Ook zij laten zich niet sturen, bewegen onverwacht en net zo plotseling als dit aapje, dat enkele tellen later met enkele snelle sprongetjes verdween tussen de bomen.

Deze gorilla poseerde geruime tijd in de Apenheul in Apeldoorn.

Het was net na een flinke stortbui en terwijl het ene deel van de troep gorilla’s druk in de weer was, zat hij rustig in het gras. Even later vlijde (kun je dat wel zeggen over een beest van een gorilla?) hij zich neer om eens lekker rustig in de zon te gaan liggen genieten van z’n luie leventje. Alhoewel lui, niet veel later zag ik de hele troep zich als door een automatisme gedreven verplaatsen van de ene kant van de grote speelweide naar de andere kant. Al snel werd me duidelijk waarheen en waarom.

Waarheen? Het grasveld voor de tribunes van het theater.

Waarom? Om de toeschouwers te amuseren en te laten zien war ze goed in zijn: eten, knagen, kunstjes doen.

Want alhoewel de Apenheul zeer diervriendelijk en soms natuurgetrouw is opgezet, zijn de dieren er toch echt voor een deel gewoon “voor ons”. En moeten ze dus doen waarvoor ze gehaald (klinkt alsof ze een transfer hebben gemaakt, van het woeste regenwoud naarde lieflijke dierntuin) zijn: de bezoekers vermaken. En dat deden ze, in grote getalen; met camera’s gewapend werd iedere beweging van de dieren minitueus vastgelegd.  Het meest extreem was een groep Amerikaanse toeristen, waarschijnlijk “on tour” via een fotobald of iets dergelijk. Zij hadden strandkarren volgeladen met cameratassen, uitpuilende teleobjectieven, statieven waarop je nog een olifant (of twee) kon plaatsen. En namen ruim de tijd voor de beste shots. En het moet gezegd: ze hinderenden daarbij het overige publiek niet of nauwelijks.

Eindelijk een mooi portret.

Tijdens een lang weekend met een groep bevriende stellen en kinderen heb ik flink wat foto’s kunnen maken. Dit is toch wel een van de meest geslaagde portretten.

Zoals ze zelf over de foto schreef:

Grappig om te zien hoe iemand dan jouw blik kan ‘vangen’ op onbewaakte momenten.

Een typische houding en blik van Aimée, kritisch en toch wat uitdagend kijkt ze wat er gebeurt. Ze ziet de camera wel, vaak “poseert” ze ook, met een mooie, leuke lach. Maar nu is ze met serieuze zaken bezig, dan wil ze niet afgeleid worden. Vandaar die kritische blik. Maar er zit ook nog wat uitdagends in, want dat is waar ze mee bezig is, met de bobbycar zo hard en snel mogelijk van een heuveltje racen, op een tot kinderparadijs omgetoverde boerderij vlak bij Kevelaer, Duitsland.

En dan die houding, quasi nonchalant, met een knie op de zitting, de handen toch wel stevig om het stuur. Gewoon naar beneden donderen met een bobbycar is maar saai, toch? Het liefst zou ze het staand proberen, of achterste voren zittend. Maar voor nu is ze tevreden met deze houding. Zou die man achter de camera daar nog wat van gaan zeggen eigenlijk? Van die knie? Dát zit ook een beetje achter die mooie ogen.

Deze pauw toont haar veren-en kleurenpracht op kinderboerderij de Olievaar in Uithoorn.

Helaas loopt de linkerkant van haar tooi uit de scherpte. Niet goed opgelet tijdens het fotograferen! Het zijn de kleine details waar je als fotograaf goed op moet blijven letten.

My love, tijdens onze vakantie op Curacao, maart 2009.

Snapshot tijdens een romantisch dinertje in Willemstad, met een Sony Cybershot w55.