Het gouden aapje trof ik aan in de Apenheul in Apeldoorn. Het was er die dag nogal druk en bovendien verpestte een fikse onweersbui een deel van de pret. Maar deze foto maakt veel goed.

Wat me vooral aanspreekt is de wijze waarop het licht over het aapje valt, de omgeving selectief meeverlichtend.Het meeste licht valt daar, waar het hoort, of eigenlijk nog net niet: op z’n hoofdje. De ogen konden nog net iets meer licht gebruiken. Hij kijkt je – ietwat bevreesd, zoals aapjes en apen dat zo mooi kunnen – duidelijk aan.

Uiteraard was het een beetje een lucky shot, de tweede foto. De eerst toont hetzelfde aapje, o,2 sec eerder, precies de andere kant uitkijkend. Een goede vriend drukte – naast me staand – helaas maar één keer af: wat een pech! Een goede les, maak altijd meer foto’s achter elkaar (maar ook weer niet te veel, dan blijf je bezig met naselectie). Dit geldt voor dieren, maar net zo goed voor mensen en dan vooral kinderen. Ook zij laten zich niet sturen, bewegen onverwacht en net zo plotseling als dit aapje, dat enkele tellen later met enkele snelle sprongetjes verdween tussen de bomen.

Deze gorilla poseerde geruime tijd in de Apenheul in Apeldoorn.

Het was net na een flinke stortbui en terwijl het ene deel van de troep gorilla’s druk in de weer was, zat hij rustig in het gras. Even later vlijde (kun je dat wel zeggen over een beest van een gorilla?) hij zich neer om eens lekker rustig in de zon te gaan liggen genieten van z’n luie leventje. Alhoewel lui, niet veel later zag ik de hele troep zich als door een automatisme gedreven verplaatsen van de ene kant van de grote speelweide naar de andere kant. Al snel werd me duidelijk waarheen en waarom.

Waarheen? Het grasveld voor de tribunes van het theater.

Waarom? Om de toeschouwers te amuseren en te laten zien war ze goed in zijn: eten, knagen, kunstjes doen.

Want alhoewel de Apenheul zeer diervriendelijk en soms natuurgetrouw is opgezet, zijn de dieren er toch echt voor een deel gewoon “voor ons”. En moeten ze dus doen waarvoor ze gehaald (klinkt alsof ze een transfer hebben gemaakt, van het woeste regenwoud naarde lieflijke dierntuin) zijn: de bezoekers vermaken. En dat deden ze, in grote getalen; met camera’s gewapend werd iedere beweging van de dieren minitueus vastgelegd.  Het meest extreem was een groep Amerikaanse toeristen, waarschijnlijk “on tour” via een fotobald of iets dergelijk. Zij hadden strandkarren volgeladen met cameratassen, uitpuilende teleobjectieven, statieven waarop je nog een olifant (of twee) kon plaatsen. En namen ruim de tijd voor de beste shots. En het moet gezegd: ze hinderenden daarbij het overige publiek niet of nauwelijks.